Little house on the prairie

Image from Little House on the Prairie.com

Ewan ko kung ano ‘yung prairie pero maganda pakinggan eh. Kasi ‘yon ang description ng bahay na nabili namin. “Little”.  Kailangang idagdag ang prairie para hindi magmukhang kawawa hehe. Sabi ni Ana, kapag may bisita akong lima, nakatayo na lang kami lahat.

Ang sakit namang magsalita ng babaeng ‘to pero sabi ko naman kapag anim ang dumating,  sa labas na lang ako kasama ng aso ni Boo nyahaha!

Hay naku, lagi naming sinisilip ang bahay na ‘yon. Kailangan daw makita namin ang paligid sa gabi. Kesyo kailangan daw malaman namin kung anong oras siya trapik sa umaga. Kailangang hanapin daw namin kung nasaan ang malapit na simbahan.

Mga palusot lang ni Boo ‘yon. Hindi niya ma-contain ang excitement niya eh. Sus, lalo ko tuloy minahal ang lalaking ito. Para kasing batang nakakuha ng gift sa ilalim ng Christmas tree galing kay Santa.

Dalawang linggo na ang lumipas, parang kahapon lang nangyari. Hindi mabura ang ngiti. Parang permanenteng naka-drowing  sa mukha niya. Pucha, kahit siguro natutulog naka-smile pa.

Can’t blame the guy, if you think about it.  Ang bata pa niya, may naipundar na siyang bahay.  Every square inch of  it,  maipagmamalaki niyang kanya. To top it all, wala akong na-share doon kahit isang pisong duling. Inipon niyang mag-isa ang pang-down payment.

Pucha, ako pa ang aasahan niyang mag-ipon? Baka sa next millenium na kami makabili ng bahay hehe. Kapag nakakita ako ng gusto ko, bili dito, bili doon. Kaya ayun, nagsisimula na kaming mag-set ng ground rules sa aming married life.  Sa paghawak ng pera, lalo na.

Dahil alam kong wala akong pakundangang gumasta, pumayag akong siya ang mag-iipon ng suweldo naming dalawa. Malaki kasi ang monthly hulog namin sa bangko para sa housing loan.

Boo: Gugupitin natin ang mga credit cards mo. Tapos  may daily allowance ka.

Ako: What? Credit cards ko? Noooo! Joskoh, magwi-withdrawal symptoms ako niyan, Boo. Maawa ka. Teka, magkano naman ang allowance ko?

Boo: P200. Sobra na ‘yon sa lunch at meryenda mo.

Ako: What the…? Ano ako, bata?  Oy baon lang sa eskwela ‘yon ah.  Sobra ka namang maka-maltrato.  Wife abuse.  Ground for divorce.

Boo: Hatid at sundo naman kita ah. Wala ka nang ibang gastos. Igagawa pa kita ng sandwich araw-araw.

Ako: Eh kung may emergency, wala akong extra money? Wala pa akong credit card?

Boo: Anong emergency? Nasa opisina ka lang naman ah.

Ako: Biglaang sale sa mga mall? Hindi ba emergency ‘yon? Gusto mo ba akong ma-dehydrate dahil sa sobrang pagtulo ng laway?

Napakamot na lang ng ulo si Boo. Iling nang iling. Feeling ko nagkakaroon na siya ng second thoughts. At saka third…at fourth. Hehe

Malapit na bertdey ko

From my comment box:

I want to place a side-comment though, about how you gave up your other Blog just cause you have naysayers and haters.

Hell, if I had those, i probably would have fixed my blog by now – gotta love ‘em haters.

In the end, it’s all you – I just hope you enjoy what you are doing, obviously – you seem to have inspired your fans as well as shaken a bee’s nest so hard they try any cheap shots worth noticing.

–Dminotaur.

Yeah, I know, Dminotaur. It was a hard decision for me but it’s not about the haters. Ang babaw naman nun.

I have a life outside the cyberworld and there are people I love who could get hurt by all these. My priority is to protect them. If I won’t do it, nobody will.

I am only 25 years old (turning 26 in a couple of weeks). My world turned upside down because of one post. The Ella of my other blog became public property overnight. It’s fine because may pagbabago naman sa pamamalakad kahit konti.

I have no regrets, just did what has to be done. If we turn back the hands of time, ganoon din siguro ang mangyayari. Que sera sera.

Bertdey ko na, guys, dalawang linggo na lang. Ilang bertday na lang ang nalalabi, malalaglag na ako sa kalendaryo huhu Shet, ang bilis ng panahon! Kainis. Parang kaka-bertdey ko pa lang, di ba?

Saan na naman kaya ako pupunta? Saan kami kakain? Ano ang aming kakainin? Ano kaya ang gip ko sa sarili ko? Ano ang gip ni Boo sa akin? At ano ang gip ‘nyo sa akin?

Note: Oist, your love and devotion is good but I need gips. Taon-taon, pagmamahal ang gip ‘nyo sa akin eh. Pengeng gip.

Burong baboy

Alam ‘nyong partida sa akin ang mga probinsyano, di ba? May special pitak sila sa aking puso, ika nga. I appreciate the way they value old traditions and respect the family unit.

I’m talking about the “born and raised” probinsiyanos. Hindi ‘yung doon pinanganak sabay sa Maynila rin nag-aral. O ‘yung nakiki-probinsiya lang sa lolo’t lola niya, masabi lang na taga-doon din siya (ako ‘to).

Nakakatuwa silang kausap. Madalas may tono pa ang mga salita nila as in may regional accent. O kahit taga-Southern Tagalog region sila, like Bulacan and Batangas, may kakaibang tono at salita pa rin sila.

Sabi nung isang kaibigan kong Batangueno habang nagkakape kami sa Starbucks.

“Naku po, Ella, dasig ka nang kauntik at may guyam sa upuan mo!” With major high pitched tone ito

Hindi lang ako dumasig (kung ano man ‘yon), tumalon ako! Ala eh, malay ko ba kung ano ‘yung guyam.

Napatalon din tuloy ang friend ko. Pucha, langgam lang pala ‘yung guyam, fweh.

Dumaan si Boo sa bahay kagabi galing sa Tarlac. Dinadalaw niya ang parents niya almost every weekend.

Kiss muna syempre sa akin at nagmano kay Tatay. Tapos dumeretso sa kusina at inilagay sa freezer ang bitbit niyang malaking supot na may lamang kung ano.

Nagluluto si Ana ng dinner.

“O, tatlong kilong burong baboy ito. Padala ni Mamang,” sabi ni Boo habang isinisiksik ang dala niya sa freezer.

“Huh?” sabi ni ana sabay lingon sa kanya.

“What?” tanong ko habang nakanganga.

“Burong baboy nga. Ispesyal ang timpla nito,” paliwanag ni Boo na parang nakikipag-usap sa isang kinder at isang grade one.

“Huh?” sabi ulit ni Ana sabay kunot ng noo.

“What?” sabi ko ulit pero medyo pasigaw na hehe

Ano ang burong baboy? Can you tell me, guys? Make a wild guess